MERSİYE

Zeynep GÜLŞEN

Soğuk tenine dokundum ve ürperdim
Daha dün olsaydı tebessüm ederdim
Elimden gelse ben de senle giderdim
Şimdi ben ağlıyorum odam ağlıyor
Bilirsin o bakışını ne çok severdim

Sevda masalının sonu bellidir hep
Dağlıyor nefesimi hasretin sebep
İşte kahven işte buğusunda sohbet
Can kenarında yarım kaldı gurbetin
Vuslata can atarken bir de bu hasret

Yıldızlı gecelerde göklerden davet
Ellerim uzanır sanki arşa nihayet
Bir dilekçem var benim elifte niyet
Gün kızılı düşer önüme güllerim
Neyleyim kader der kesilir bilet

Bir zulmün ardındandır haykırışlarım
Derin derin akar hem gözyaşlarım
Gecenin s’olmasından yas’lanışlarım
Aşiyana varmaya yol ararken ben
Şimdi hicrana karıştı yalvarışlarım

Söküldü yuvamın en güzel incisi
Bana miras gitmenin doğum sancısı
Ruhumu yaktı gitti firkat yangısı
Güneş gibi yeniden doğ istiyorum
Alsın götürsün beni aşkın yankısı.