Bazı ağaçlar meyve verir, bazıları gölge; bu ağaç ise kitap açar. Dallarında yaprak yerine biriken her eser, insan ruhunun zamana bıraktığı sessiz bir iz, hafızanın çoğalan nefesidir. Gövdesine sevgiyle sarılan çocuk, aslında bir ağacı değil; bilgiyi, hayali ve umudu kucaklamaktadır. Çünkü okumak, yalnızca satırları gözle takip etmek değil; köklerini geçmişten alan, dalları geleceğe uzanan bir hayat ağacına tutunmaktır. Meryem Pirim’in Okumak adlı çalışması, kalemin en sade çizgileriyle en derin hakikati fısıldıyor: İnsan, okudukça büyür; büyüdükçe kök salar ve bir gün kendisi de başkalarına gölge olacak yeni hikâyelerin ağacına dönüşür.



















