GECE YARISI ANLATILARI-SIFIR NUMARALI TRAMVAY
MAHİR KALEM
Sessiz ve serin bir eylül gecesi. Havalar soğumaya, ağaçlar yapraklarını dökmeye ve çocuklar okula başladı. Hafif ama insanın içine işleyen bir rüzgar esiyor. Sokaklar milli maç akşamları gibi bomboş, in cin top oynamakta. İnsanın içini ürpertiyor gölgeler. Yolları bozuk, dar bir sokağın başında bir siluet beliriyor karanlıklar içinde. İnce uzun, uzun saçlı ve sakallı bir siluet. Omuzlarında yaşanmışlıkların ağırlığı ve suçluluğu, gözlerinde vicdan azabı ve keder… Derman kalmamış bacaklarını adeta peşinden sürüklüyor, yürüyen bir cesetten farksız şekilde. O malum geceden sonra girdiği hapisten yeni çıkan Selim, ne yapacağını, nereye gideceğini bilmez bir vaziyette anlamsız ve de çaresiz bir şekilde sokakları turluyor.
Bir tramvay durağı çıkıyor karşısına ve neredeyse hissetmediği bacaklarını ve vücudunu daha fazla taşıyamayıp durağa oturuyor zorlukla. Bağımlısı olduğu alkole özlem duyan vücudu ona isyan ediyor adeta, yürümeyi reddediyor. Geçmişin yükünü sırtından atamayan Selim kendini gecenin karanlığına ve sessizliğine bırakıyor ve ruhunun derinliklerinde ki acziyeti ve de pişmanlıklarıyla bir kez daha baş başa kalıyor. Birden anlam veremediği bir sis çöküyor ve saatler 03:14’ü gösteriyor. Sislerin içinden boğuk bir tramvay sesi geliyor. Selim kendi kendine gecenin bu saatinde gelen tramvay sesine anlam vermeye çalışırken sislerin içinden tramvay görünüyor. Selim gördükleri karşısında gözlerine inanamıyor, tramvayın önünde ‘Sıfır numaralı tramvay’ yazıyor. Selim defalarca duyduğu efsaneyi anımsıyor. Bazı sisli gecelerde tam 03:14’te ortaya çıkan ve binen kişiyi hayatının dönüm noktasına götürüp alternatif gerçeklerle yüzleştiren o ‘Sıfır numaralı tramvay’ efsanesi… O meşhur tramvay şuan Selim’in karşısında duruyor. Selim şaşkınlık ve de merak içerisinde ağır hareketlerle kalkıyor oturduğu pis ve de soğuk banktan ve tramvaya yöneliyor. Kapı açılıyor, ışıklar yanıyor ve Selim tramvaya adım atıyor. Şaşkın gözlerle tramvayın içini incelerken kondüktör soruyor ‘Hangi zamana gidiyoru delikanlı?’. Selim soruyu anlamıyor ilk başta ve kurumuş dudaklarını zorlukla aralayıp ‘Efendim?’ diyebiliyor. Kondüktör tekrarlıyor sorusunu. Selim sadece ‘O geceye.’ diyor ve tramvay ağır ama istikrarlı bir şekilde harekete geçiyor. Tramvay ilerledikçe şehrin ışıkları sönmeye başlıyor ve tamamen karanlığa gömülüyor tramvay. Kısa bir süre sonra tramvay bir tünele giriyor ve kondüktör ‘Gelmek üzereyiz delikanlı.’. 1-2 dakika sonra ortam aydınlanıyor. Selim camdan dışarı baktığında eski evlerini salonunu görüyor. Kapı çalıyor, eşi kapıyı açıyor ve sahnede Selim beliriyor. Eşi soruyor ‘Yine mi içip geldin Selim? Ne zaman bırakacaksın bu illeti?’ ve Selim alkolün etkisiyle tersliyor eşini. Aralarında tartışma çıkıyor, sesler yükseliyor ve ortam geriliyor. Kadın gözyaşları içinde paltosunu alıyor ve kapıya yöneliyor. ‘Yeter artık, her gece eve sarhoş geliyorsun ve bana çok kötü davranıyorsun. Artık dayanamıyorum, ben annemin evine gidiyorum.’ diyor lakin sinirlenen Selim’in sarhoşluğun etkisiyle eline aldığı porselen vazoyu kafasına vurmasıyla yere yığılıyor. Kadın kanlar içinde yün halının üzerinde yatarken Selim olayın farkına varmaya çalışıyor ve dehşet içinde donup kalıyor bir süre. Ve tramvay yine tünele giriyor. Selim gözyaşları içinde tramvayın kirli eski koltuğuna yığılıyor. Daha sonra ortalık tekrar aydınlanıyor, Selim usul usul cama yaklaşıyor. Camdan dışarı baktığında alkolü bıraktığını, tedavi olduğunu ve karısıyla sağlıklı bir ilişki kurduğunu görüyor. Daha sonra başka bir görüntü beliriyor önünde, beyaz ve mavi renklerin hakim olduğu ufak bir hastane odasında görüyor kendini. Eşi yanında ki hasta yatağında yatmakta, kapı açılıyor ve hemşire giriyor içeri. Kucağında dünyalar tatlısı bir bebek ile giriyor içeri. Selim ve eşi heyecan ve mutlulukla seyrediyorlar hemşirenin içeri girmesini. Hemşire bebeği annesine uzatıyor ve o ufak, narin vücut annesine kavuşuyor. Kucaklıyorlar birbirlerini, Selim yanlarında hayran hayran bakıyor onlara. Ve bu huzur, mutluluk dolu tablo da karanlığa karışıyor. Selim bir yandan geçmişine, bir yandan da geçmişinin önüne geçtiği geleceğine bakıp ağlıyor. Şehrin ışıkları tekrar görünüyor ve sıfır numaralı tramvay Selim’i aldığı durağa yanaşıyor. O efsanevi tramvayın koltuklarına yığılıp kalmış ağlayan Selim’e dönüyor kondüktör ve şu sözler dökülüyor ağzından ‘Geçmişe müdahele edemezsin, lakin o gördüğün alternatif gerçekliği geleceğin yapmak hala senin ellerinde evlat.’. Selim perişan halde ayağa kalkıyor ve hiçbir şey söyleyemeden tramvaydan iniyor. Gecenin soğuk rüzgarı saç tellerini okşuyor Selim’in. Muhtemelen bir daha görmeyeceği o sıfır numaralı tramvayın sislerin arasında kayboluşunu izliyor Selim. Ne yapacağını, nereye gideceğini bilmez bir halde olduğu yerde dikiliyor sadece. Belki yatacak bir park bulurum umuduyla harekete geçiyor bir süre sonra. Yürüdükçe yırtık paltosunun cebinde bir şey olduğunu fark ediyor, eline cebine atıyor ve cebinden bir adet çocuk patiği çıkıyor. Selim’in başı dönmeye, kalbi hızla atmaya başlıyor ve Selim yere yığılıyor. Sabah olduğunda polis buluyor Selimi, yerde sırtüstü yatmış bir vaziyette elindeki patikle gökyüzüne bakarken…
