CANLI CENAZE
Y.SELİM KOCAMAN
Bu kadar zulüm var, hâlâ sessizsin.
Ruh gibi dolaşan bir bedensizsin.
Hiç sorgu yok; niçin ve nedensizsin?
Ey canlı cenaze, arafta mısın?
Yoksa sen zulümden tarafta mısın?
Mazlumun ahıyla titrerken zaman,
Zifiri karanlık büyüyor her an.
Ne diye susarsın, söyle ey “insan”?
Ey canlı cenaze, arafta mısın?
Yoksa sen zulümden tarafta mısın?
Hakikat önünde dururken çıplak,
Eğrilmiş doğrular, bozulmuş ahlak.
Vicdanın susmuşsa ne kalmış mutlak?
Ey canlı cenaze, arafta mısın?
Yoksa sen zulümden tarafta mısın?
Bir çocuk ağlarken kopar kıyamet,
Seyreder bu anı bir sürü namert.
Allah var ya; ne gam, ne tasa, ne dert.
Ey canlı cenaze, arafta mısın?
Yoksa sen zulümden tarafta mısın?
Sanırsın bu hesap sorulmaz sana,
Şimdilik bedel yok dökülen kana.
Bu yılan musallat olacak sana?
Ey canlı cenaze, arafta mısın?
Yoksa sen zulümden tarafta mısın?
