ÂSIM’IN NESLİ
RC GNCTRK
Rüzgârın, fırtınanın döndüğünü görmüyor musunuz?
İklimin değiştiğini görmüyor musunuz?
Ilık ılık bâd-ı sabâ yellerinin estiğini görmüyor musunuz?
Resûlü’s-sakaleyn’in misk-i amber nefesini
Hissetmiyor musunuz?
Kor buzların eridiğini, şer gözlerin söndüğünü…
Mağrib’den Maşrık’a, Şimal’den Cenub’a
Kudsi bir dalga yükseliyor şimdi;
Arzdan arşa, arştan Sidretü’l-Müntehâ ya.
Çeki düzen veriyor kendine insanlık.
Toplanıyor Surre-i Hümâyûn alayı,
Selamlık,
Göründü artık tüm Haşmetiyle Kudsiler ordusu.
Onun karşısında kıyamda, tüm beşer, semavat.
Haydi Abbas, vakit tamam, kaldır artık elini.
Bu el; Resûl-i Kibriya’nın amcasının eli.
Olanlar oldu, gelecek günler yakındır An-lık.
Göründü son düzlük.
Sancak düştüğü yerden kalkıyor ancak.
Bundan böyle her yer Aşk-ı ilan, her yer hükm-ü ferman!
Bak, iki adım ötede âb-ı kevser sahili,
Yaklaşıyor Şükran secdesi.
İnandık, ümitvar olduk ve ayniyle azm-ü cezm-i kasd eyledik.
Denklik üstüne denklik, eşitlik üstüne eşitlik…
Karıştırdık; kim Ebû Zer, kim İkrime, kim Zeyd, kim Dücane?
Aranızdaki Mus’ab bin Umeyr’i, Allah’ın aslanı Hamza’yı ve iki adım ötede abi kardeş Zü’l-hicreteyn Ca’fer bin Ebû Talib ve önünde Zülfikarı ile Haydarı kerrarı.
Görmüyor musunuz?
Kimse üzerine alınmasın lütfen.
Bunlar şahsı manevî için dökülen satırlar.
Yapan O’, eden O’, kullanan O’.
Ne mutlu hakkıyla kul olup bu uğur da kullanılanlara.
Evet…;
Şu istikbal inkılabında en gür seda….
Uyumayacağımız günlerin sevinç sedalarıdır artık.
Ne mutlu bu günleri görüpde secdeye kapılanlara!
“Hepsi dediği gibi çıktı, daha da ne desin…”
Dedi mi, demedi mi!
İnandık, tekrar tekrar cehd ettik.
Selam olsun Bedir’in aslanlarına!
Selam olsun Asım’ın nesline!
Şimdi feth-i mübin zamanı,
Seferden gece dönme zamanı.
Aman nefsimize hâlel gelmesin;
Kahraman tek, Sevgi tek, Sevgili tek.
Tek ile bir olanın, Lale ile Gül’ün Aşkındandır TEKBİR.
Hiç kimse Ar-tık değildir; bu davada,
Kim bu yolda bir tuğla koymuş ise.
Bu Kaderin Has yolcusudur artık.
Velhasılıkelam, Aleyhissalâtü vesselâm.
***
