Ruhumu demledim bu sabah
Oysa nasıl sakindi her şey, ahh
Nasıl feci bir his, unutmaktan korkmak.
Zifiri karanlıkta boş kaybolmak…
Kalbimi fırına verdim o akşam.
Belki bende yanan, onda kül olur.
Belki bir sabah o kaktüsler gül olur.
Keşke uyusam…
Bedenimi dondurucuda sakladım o gün.
Belki yeterince donar ise, titremez seni her gördüğümde.
Belki bir ara, tükenir tüm göz yaşlarım, özünde.
Keşke gülüşüne uyansam…
Ne kadar garip günler, dilekler bunlar böyle,
Zihnimin karanlığında, parlamak için cedelleşen.
Dilimden dökülsün, yalvarıyorum artık söyle
İzin ver, bitsin ve kaçalım bu çileden…
Artık uyu.
Artık uyan,
Artık geri gel.
Artık bırak, gitsin izin ver…
-V.mi
